Zweverig...

"Jij wordt toch niet ook zo'n zweverig mens, hè?!", zei de middelste gisteren na een opmerking van mij (die ik niet eens zweverig vond).

Ik antwoordde lachend: "Hoezo 'wordt'? Dat ben ik toch allang, jongen!"

Blijkbaar had ik iets gezegd dat hem aan zijn docent levensbeschouwing deed denken, die voor hem valt onder het kopje 'zweverige mensen'.

En ik moest er wel om lachen, want ik vond als tiener ook heel veel 'zweverig', en dus raar.
Had daar wel echt een (voor)oordeel over.
Maar ondertussen keek ik heel graag naar Tineke en de paranormale wereld, Derek Ogilvie enz.
Ik vond het spannend en reuze interessant tegelijk.

Op de PABO koos ik als keuzevak 'lichaamstaal', met het idee dat het ging over je houding, hoe je voor de klas staat, en wat je bij de kinderen kunt aflezen.
Maar de eerste les bleek al dat het iets anders was, namelijk onder andere over aura's en energie.
Dat riep eerst héél veel weerstand op;
Hier had ik niet voor gekozen, voor dat 'zweverige' gedoe. Maar al snel werd mijn interesse gewekt en was er weer een zaadje geplant.

En zo werden er steeds meer zaadjes geplant. Ze kregen nog niet echt de ruimte om te groeien, maar lagen geduldig te wachten...

Totdat onze dochter geboren werd
en het leven en de dood samen kwamen.
Toen werden 'de luiken geopend', en ervaarde ik dingen die compleet nieuw voor mij waren.
Het was de start van een ontdekkingsreis.

Het besef dat er 'meer is dan we met onze ogen kunnen zien' werd steeds sterker.
Stapje voor stapje verdiepte ik me hierin.
Ik slurpte het in me op, en het was soms overweldigend.

Het voelde alsof ik een beetje tussen 2 werelden in stond, en nooit echt ergens helemaal bij paste.
Omdat ik sommige dingen nog steeds 'te zweverig' vond, en in andere dingen juist te weinig diepgang.

Ik mocht leren dat niet alles voor mij bedoeld is. Dat ik het op mijn manier mag doen.
Dat ik mijn eigen keuzes mag maken,
en soms ook niet hoeft te kiezen.
Dat dingen naast elkaar kunnen bestaan.

'Zweverig' én nuchter.
Hoofd in de wolken én voeten op de grond.
Dat is hoe het voor mij werkt;
het spirituele is onderdeel van het aardse,
en andersom; het één kan niet zonder het ander.

We moeten het hier doen,
maar zijn altijd verbonden met 'boven'...

En je weg daarin vinden is een bijzondere reis die nooit stopt, want er is altijd nog meer te ontdekken...